Mąż od X czasu podgaduje mnie o dzidzie (zaznaczam że mamy juz 4-latke), od jakiegoś czsu i mała wspomina ze chciałaby dzidziusia siostrzyczke/braciszka. Oni chcą, a ja jeszcze nie..... Ja dopiero odetchnęłam od skupiania całej uwagi na córeczce, w końcu mogę na spokojnie zaplanowac wyjazd, wyjście, mam przespane nocki itp itd. W koncu też czuje się bardziej atrakcyjna kobietą, zmieniłam lekko swój image... Córcia i mąż są dla mnie wszystkim, jednak co raz częstsze napieranie na beybika powoduja moje zdenerwowanie i wkraczanie w sferę "wojenna" Ja chcę drugie dziecko, ale jeszcze nie teraz..... Biorę tabletki anty., ostatnio zaczęłam się zastanawiać czy nie wprowadzic męża w lekkie kłamstewko - takie dla świętego spokoju - a mianowice powiedzieć że odstawiłam tabsy, że zaczniemy sie starać..... a tak naprawdę brać je przez jeszcze jakis czas (tak w dyskrecji....).
Prosze o słówko jak postrzegacie takie kłamstwo, a moze jakas pomoc w tym temacie, może juz ktoś z Was to przerabiał?
Pozdrawiam
Tak, wiem, ze kłamstwo ma krotkie nogi... po za tym sama bym sie dziwnie/ nie swojo czuła w tej sytuacji.... Jednak cholera no nie potrafię sobie juz poradzić tej presji/parcia na potomka. Były już rozmowy, mąż niby rozumie a jednak co jakis czas porusza tę sferę - jak widzi moje wykręty to zaczyna sie wnerwiac, mówić że patrze tylko na siebie, że przekładam, ze rośnie różnica wiekowa między dziećmi itp itp. Sytuacja kompletnie niezdrowa. Teraz jeszcze to naleganie mojej małej - ona ostatnio czasami nawet palnie do kogoś "... a moja mama też bedzie miała dzidziusia....." Dziewczyny jestem załamana myslac o tym temecie :-(
